''यह एक शैक्षिक ब्लॉग है, यहाँ बालक-पालक-शिक्षक आदि के लिए उपयुक्त जानकारी है. आपसे अनुरोध है कि जहाँ आवश्यकता है वहाँ तक पहुँचाने में सहायता करें।"

स्वागत

'मच्छिंद्र बापू भिसे, शिक्षण सेवक, जिला परिषद् हिंदी वरिष्ठ प्राथमिक पाठशाला, विचारपुर द्वारा हार्दिक स्वागत! संपर्क 9730491952 "

३. माझ्या अंगणात (7th - Marathi)

३. माझ्या अंगणात

गहू शाळवाचं मोती काळ्या रानात सांडलं,
आणि माझ्या अंगणात लख्ख चांदणं पडलं ।।१।।

काळ्याशार मातीतुनी मोती-पवळ्याची रास,
अंगणात माझ्या डुले रानमेव्याची मिजास ।।२।।

दिला-घेतला वाढतो रानातला रानमेवा,
तुम्ही आम्ही सारेजण गुण्यागोविंदानं खावा ।।३।।

जीव दमतो, शिणतो घास भरवते माय,
घरामंदी घरट्यात जशी दुधातली साय ।।४।।

अंगणात आज माझ्या दाणं टिपती पाखरं,
दूर उडुनिया जाता आसू येती गालावर ।।५।

ज्ञानेश्वर कोळी (१९५६-२०१९): 'जगणे माझे', 'आयुष्याच्या वाटेवर', 'घन दाटलेले', 'छावणीच्या कविता', 'आकाश पेलताना' हे कवितासंग्रह; 'आठआण्याचा गुळ' हा कथासंग्रह प्रसिद्ध.

शेतकरी शेतात रात्रंदिवस काम करतो. जेव्हा त्यांच्या शेतात खूप धान्य पिकते, तेव्हा त्याला खूप आनंद होतो. प्रस्तुत कवितेतून शेतकऱ्याच्या मनातील विविध भावनांचे वर्णन कवीने केले आहे.


"माझ्या अंगणात" या कवितेचा अर्थ



गहू शाळवाचं मोती काळ्या रानात सांडलं,
आणि माझ्या अंगणात लख्ख चांदणं पडलं ।।

अर्थ: शेतात गहू व ज्वारी पेरले गेले आणि ते इतके सुंदर दिसले की ते जणू काही मोतीच होते. काळ्या मातीवर हे गहू-ज्वारी फुलून आले आणि अंगणात प्रकाशमान आनंद भरला. ते पाहून कवीला वाटलं की चंद्रप्रकाश अंगणात उतरला आहे. गव्हाचं-ज्वारिचं पीक म्हणजे शेतकऱ्याच्या कष्टाचं फळ. हा सोहळा म्हणजे आनंदाचा अनुभव आहे. शेतातलं उत्पादन हे केवळ अन्न नाही, तर तेजाचा सण आहे.



काळ्याशार मातीतुनी मोती-पवळ्याची रास,
अंगणात माझ्या डुले रानमेव्याची मिजास ।।

अर्थ: काळी माती ही शेतकऱ्याची शक्ती आहे. त्यात मोती आणि पवळ्यांसारखं मोलाचं पीक उगवतं. शेतात उगवलेलं धान्य म्हणजे एक अमूल्य ठेवा आहे. हे धान्य जणू शेतकऱ्याच्या अंगणात नाचत आहे. 'रानमेवा' म्हणजे शेतात उगवलेलं अन्न - ते अभिमानाने डुलतंय. त्यातून दिसते ग्रामीण संपन्नता आणि सौंदर्य.



दिला-घेतला वाढतो रानातला रानमेवा,
तुम्ही आम्ही सारेजण गुण्यागोविंदानं खावा ।।

अर्थ: शेतीतून मिळणारा अन्नसाठा हा फक्त एकट्याचा नाही. तो 'दिला-घेतला' या समतेच्या भावनेनं वाढतो. रानात उगवलेल्या मेव्याचं वाटप सगळ्यांनी मिळून करावं. कवी सगळ्यांना एकत्र बसून, प्रेमाने, शांततेनं जेवण्याचं आवाहन करतो. हा समाजवादी विचार – 'तू खा, मी खाईन' – हाच खरा रानाचा धर्म आहे. एकोप्याने जगणं हीच खरी समृद्धी आहे.



जीव दमतो, शिणतो घास भरवते माय,
घरामंदी घरट्यात जशी दुधातली साय ।।

अर्थ: शेतकरी दिवसभर श्रमतो, कष्ट करतो, थकतो.  तरीही तो आपल्या कुटुंबाला प्रेमाने जेवण भरवतो. माय म्हणजे आई – ती प्रेमाने घरट्यात अन्न देते. आईचं प्रेम हे सायेसारखं गोड, गुळगुळीत आणि भरभरून असतं. कुटुंबात आईच्या प्रेमामुळे घर गोड राहतं. ही ओळ प्रेम, मातृत्व आणि घरातील ऊब दाखवते.



अंगणात आज माझ्या दाणं टिपती पाखरं,
दूर उडुनिया जाता आसू येती गालावर ।।

अर्थ: अंगणात दाणे पसरलेत आणि त्यावर पक्षी येऊन दाणे टिपतात. त्यांची ही ये-जा म्हणजे निसर्गाचा सहज संवाद आहे. पण जेव्हा ती पाखरं उडून जातात, तेव्हा कवीच्या मनात खिन्नता येते. हे पक्षी म्हणजे कदाचित लहानपणीची आठवण, बालपण, किंवा जिवलग. त्यांच्या जाण्यानं अंतःकरणात हुरहुर निर्माण होते. गालावर नकळत अश्रू ओघळतात – विरह आणि आठवणीचं चित्र.



"माझ्या अंगणात" या कवितेचा हिंदी भावार्थ



गहू शाळवाचं मोती काळ्या रानात सांडलं,
आणि माझ्या अंगणात लख्ख चांदणं पडलं ।।

अर्थ: खेत में गेहूँ और ज्वार बोया गया और वह इतना सुंदर दिखने लगा जैसे काले खेतों में मोती बिखर गए हों। जब गेहूँ-ज्वार की बालियाँ लहलहाने लगीं, तो आँगन में जैसे उज्जवल चाँदनी उतर आई हो। यह फसल किसान की मेहनत का फल है। यह दृश्य केवल अन्न का उत्पादन नहीं है, बल्कि प्रकाश और आनंद का उत्सव है। फसल की यह सुंदरता किसान को उत्साह और संतोष से भर देती है। यह कविता एक मधुर अनुभूति का दर्शन कराती है — जैसे चाँद खुद आँगन में उतर आया हो।



काळ्याशार मातीतुनी मोती-पवळ्याची रास,
अंगणात माझ्या डुले रानमेव्याची मिजास ।।

अर्थ: काली मिट्टी किसान की ताकत है। उसी से मोती और मणि जैसे अनमोल फसलें उगती हैं। खेत में उगा अनाज एक बहुमूल्य खजाने के समान है। यह उपज जैसे किसान के आँगन में गर्व से झूम रही है। ‘रानमेवा’ का अर्थ है – खेतों में उगाया गया अन्न, जो शान और सुंदरता से भरा है। यह दृश्य गाँव की समृद्धि और प्राकृतिक भव्यता को दर्शाता है।



दिला-घेतला वाढतो रानातला रानमेवा,
तुम्ही आम्ही सारेजण गुण्यागोविंदानं खावा ।।

अर्थ: खेती से प्राप्त अन्न केवल किसी एक का नहीं होता। ‘देने-लेने’ की भावना से यह रानमेवा (खेती का फल) बढ़ता है। इस फसल को सभी को मिल-जुलकर, प्रेमपूर्वक और शांति से बांटना चाहिए। कवि सबको साथ बैठकर भोजन करने का आमंत्रण देता है। यह विचार एक सामाजिक समता की ओर इशारा करता है – "तुम खाओ, मैं भी खाऊँ" – यही असली खेत का धर्म है। आपसी प्रेम और सामंजस्य ही सच्ची समृद्धि है।



जीव दमतो, शिणतो घास भरवते माय,
घरामंदी घरट्यात जशी दुधातली साय ।।

अर्थ: किसान दिनभर मेहनत करता है, थक जाता है। फिर भी वह अपने परिवार को प्रेम से भोजन खिलाता है। ‘माय’ अर्थात माँ – वह अपने घोंसले जैसे घर में प्यार से खाना परोसती है। माँ का स्नेह दूध की मलाई की तरह मीठा, कोमल और भरपूर होता है। घर में माँ के प्रेम के कारण ही मिठास बनी रहती है। यह पंक्तियाँ मातृत्व, स्नेह और घर की बढाई को दर्शाती हैं।



अंगणात आज माझ्या दाणं टिपती पाखरं,
दूर उडुनिया जाता आसू येती गालावर ।।

अर्थ: आज मेरे आँगन में दाने बिखरे हैं, और पक्षी उन्हें चुगने आ रहे हैं। यह दृश्य प्रकृति का सहज सौंदर्य है। लेकिन जब वे पक्षी उड़कर दूर चले जाते हैं, तो कवि के मन में उदासी भर जाती है। ये पक्षी शायद बचपन की यादें, बीते हुए पल या प्रियजन का प्रतीक हैं। उनके जाने से कवि के मन में एक टीस उठती है। अंत में, आँखों से आंसू बह निकलते हैं – यह विरह और स्मृति की पीड़ा है।



माझ्या अंगणात कवितेवर आधारित प्रश्नोत्तरे


✳️ १. लघुत्तर प्रश्न-

  1. काळ्या रानात काय सांडलं गेलं आहे?
    ➤ गहू शाळवाचं मोती काळ्या रानात सांडलं आहे.

  2. कवितेतील 'लख्ख चांदणं' म्हणजे काय?
    ➤ लख्ख चांदणं म्हणजे पिकलेल्या गव्हामुळे अंगणात आलेलं तेज व आनंद.

  3. अंगणात काय डुलतं आहे?
    ➤ रानमेव्याची मिजास अंगणात डुलत आहे.

  4. शेतकरी कसा जेवण देतो याचं वर्णन कोणत्या प्रतिमेतून केलं आहे?
    ➤ माय जशी घरट्यात घास भरवते, तशी शेतकरी आई घरामध्ये घास भरवते.

  5. अंगणात कोण टिपत आहे आणि त्यानंतर काय भावना येते?
    ➤ अंगणात पाखरं दाणं टिपतात आणि ती दूर उडून गेल्यावर कवीच्या गालावर आसवं येतात.


✳️ २. दीर्घ उत्तर प्रश्न-

  1. शेतकऱ्याच्या कष्टाचे फलित कवितेत कसे व्यक्त केले आहे?
    ➤ शेतकरी काळ्या मातीत मोती म्हणजे धान्य पेरतो आणि त्यातून मिळालेल्या पिकामुळे त्याला आनंद होतो. हे धान्य अंगणात तेज आणतं, मेव्याची मिजास डुलते. हा आनंद केवळ त्याचा राहात नाही, तर ‘दिला-घेतला वाढतो’ ह्या ओळीतून त्याचे सामायिकरणही स्पष्ट होते. ही भावना शेवटी पाखरांच्या उडून जाण्याने गालावर आलेल्या आसवांपर्यंत पोहोचते.

  2. कवितेतून ‘घर’ आणि ‘आई’ यांचं चित्रण कसं केलं आहे?
    ➤ ‘घरामंदी घरट्यात जशी दुधातली साय’ या ओळीतून घर आणि आईचे स्थान अतिशय सौम्य आणि प्रेमळ स्वरूपात दिले आहे. आई घास भरवते, प्रेमळपणाने मुलांना पोसते. घर एक सुखाचे स्थान आहे हे स्पष्ट होते.


✳️ ३. योग्य-अयोग्य ओळख.

विधान योग्य / अयोग्य
कविता शहरी जीवनाचे वर्णन करते. अयोग्य
‘रानातला रानमेवा’ सगळ्यांनी खावा असे कवी म्हणतो.                 योग्य
अंगणात चांदणं पडल्याचं वर्णन खरं आहे. अयोग्य
पाखरं उडून गेल्यावर कवीला आनंद होतो. अयोग्य

✳️ ४. रिकाम्या जागा भरा.

  1. गहू शाळवाचं _______ काळ्या रानात सांडलं.
    ➤ मोती

  2. अंगणात माझ्या डुले ___________ मिजास.
    ➤ रानमेव्याची

  3. दिला-घेतला वाढतो ____________.
    ➤ रानातला रानमेवा

  4. घरामंदी घरट्यात जशी ________________.
    ➤ दुधातली साय

  5. पाखरं दूर उडून गेल्यावर ________________.
    ➤ आसू येती गालावर


✳️ ५. बरोबर जोड्या लावा.

स्तंभ अ स्तंभ ब
काळं रान                 चांदणं पडलं
अंगण घास भरवते
शेतकरी दाणं टिपतात
माय गहू मोती सांडले
पाखरं कष्टकरी

उत्तर
स्तंभ अस्तंभ ब
काळं रान                गहू मोती सांडले
अंगणचांदणं पडलं
शेतकरीकष्टकरी
मायघास भरवते
पाखरंदाणं टिपतात

✳️ ६. अर्थ स्पष्ट करा.

"घरामंदी घरट्यात जशी दुधातली साय"
स्पष्टीकरण:
या ओळीत आईच्या प्रेमळपणाचे सुंदर वर्णन केले आहे. आईचं घरातलं स्थान म्हणजे घरटं, आणि तिचं वात्सल्य म्हणजे गोड, पवित्र आणि संजीवन असलेली दुधातली साय. ही उपमा घर आणि आईचे नातं हळुवारपणे दाखवते.


✳️ ७. स्वतःचे उत्तर लिहा.

  1. तुला या कवितेत कोणती ओळ सगळ्यात जास्त भावली? का?

  2. तुझ्या गावात शेतात काय पिकतं आणि शेतकरी कसा कष्ट करतो?

  3. तू कधी शेतात गेलास का? त्याचा अनुभव सांग.


✳️ ८. शब्दार्थ 

शब्द अर्थ
शाळवाचं                 ज्वारीचं
रानमेवा शेतातील फळे, धान्य
मिजास उठाव, शोभा
गंध सुगंध
साय दुधावर जमणारी साखरलेली थर
टिपती उचलतात


‘माझ्या अंगणात’ या कवितेचा हिंदी पद्यानुवाद


🌾 मेरे आँगन में 

काले खेतों में मोती जैसे गेहूँ-ज्वार मैंने बोए,
आँगन में मेरे उजली चाँदनी जैसे वो खोले।।

काली मिट्टी में चमके मोती, लाल मणि की रास,
आँगन में मेरे लहराए, खेतों की है शान खास।।

देकर-लेकर बढ़ता जाता रानमेवे का प्यार,
हम-तुम मिलकर बाँटें इसको, हो न कोई तकरार।।

थकता है तन, पर माँ फिर भी हर दिन देती अन्न,
घर में जैसे दूध सजा हो, ऊपर बैठी साय।।

आँगन में दाने चुगते हैं चिड़ियाँ छोटी-प्यारी,
उड़ते ही उनकी यादों में आँसू बनें हमारी।।



संकल्पना, प्रस्तुति, संपादन एवं लेखन

● मच्छिंद्र बापू भिसे 'मंजीत'● ©®
शिक्षण सेवक
जिला परिषद हिंदी वरिष्ठ प्राथमिक पाठशाला, विचारपुर, जिला गोंदिया (महाराष्ट्र)
9730491952
सातारा (महाराष्ट्र)

-०-

No comments:

Post a Comment